Փետրվարի 16-ից 18-ը, թատրոնների մուտքը գրքերով էր, ավելի ճիշտ տոմսի համար, դրամի փոխարեն գիրք էիր տալիս: Ես միայն մի օր կարողացա գնալ. թատրոնը մարդաշատ էր: Ուրախ եմ, որ նման ձեռնարկ եղավ, նախ սահմանամերձ գյուղերի գրադարանների համար բավական գրքեր հավաքվեց, ու երկրորդ, առիթ էլի, մարդիկ թատրոն գնացին: Բայց տխուր եմ, որ մեր հասարակության ինչ որ մասի համար, արժեք չունի ոչ գիրքը, ոչ էլ թատրոնը: Ինքը բերել է մի գիրք, որը երբեք չի բացել, գուցե իր համար տանը ավելորդ էլ մի բան է, թատրոն էլ եկել է, չգիտի ինչու..... Ամբողջ թատրոնի ընթացաքում խոսում են, 4 անգամ զգուշացնելուց հետո էլ դահլիճի տարբեր կողմերից լսվում էր հեռախոսազանգերը, իսկ հեռախոսի տերերը փոխանակ անջատելու, որպեսզի կողքից չիմանան, որ իրենցն է, հեռախոսը պայուսակից իսկի չեն էլ հանում: Իսկ այ, երբ բեմից դիալոգի ժամանակ դերասանը դերասանուհուն ասաց մի հապաղիր, դահլիճի կեսը պատասխանեց. -Սնիկերսիր: Վերջում էլ հատակին թափված էին այդ նույն սնիկերսի թղթերն ու թատրոնի տոմսերը..... Ես լավ գիտեմ, որ սա նոր մի բան չէ, բայց ցավում եմ, որ շարունակական է, ու մի տեսակ էլ կարծես սովորություն է դարձել: Ո՞վ է մեղավոր, մեր անքաղաքավարության համար. Պետությո՞ւնը, ընտանի՞քը, դպրո՞ցը, ո՞վ: |
Main / Blog 
