Հուշիկ քայլերով դու մտար իմ կյանք,

Ցանեցիր սրտիս մեջ սերմերը սիրո,

Վառեցիր ճրագը մարած իմ հույսի,

 Պաղած իմ հոգուն տվեցիր թռիչք:

Դու լուռ քայլեցիր արահետով իմ,

Քարոտ տեղերում` ինձ գրկած տարար:

Ինձ սովորեցրիր սիրել, ներել ու հուսալ,

Ու հուշիկ քայլերով նորից հեռացար:

Եվ հետո այլևս չտեսա ես քեզ,

Բայց քո շունչն անվերջ զգացի իմ հոգում,

Ցանած սրեմերդ  բերքեր տվեցին,

Բայց  և լցրին էությունն իմ կարոտով մի լուռ:

Հեղինե Մարգարյան