Welcome Гость | RSS
Main / Blog Registration Login
ՑԱՆԿ
Հուզիչ և իրական պատմություն 
+ 21.08.2013 +
ՀԵԵՄ ներկայացուցչական ժողով 
+ 06.07.2014 +
Թե չլինի հանկարծ 
+ 16.12.2012 +
Ձեզնից ով կկամենա առաջին լինել, ձեր ծառան պիտի լինի 
+ 29.12.2013 +
Աթոռ Հայրապետական Ամենայն Հայոց 
+ 03.08.2012 +
Ինչպես ծնվեց «Անլռելի զանգակատունը» 
+ 19.08.2012 +
Դու իմ միակը ճակատագրով 
+ 09.07.2013 +
ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՆԳ 
+ 24.05.2013 +
Տգեղ է տղմարդկային կեցվածքով կինը 
+ 23.07.2013 +
Եվ ես ձեզ հետ եմ 
+ 09.07.2012 +
ՊԱՀՈՑ

Գլխավոր էջ » 2014 » Ապրիլ » 16 » Մի կտոր մանկություն
21:59
Մի կտոր մանկություն

Պատերազմի տարիներին հաճախ էինք լսում.
-Թուրքերը/ ի նկատի ունեին ադրբեջանցիներին/ տավարը տարան: 
Ու գյուղը խառնվում էր իրար: 
Մարդկանց ապրուստի միջոցն էլ էդ տավարն էր: Ու գյուղացիներից շատերը սկսցեին ամռանը բարձրանալ սարեր / գյուղից մոտ 40 կմ. հեռու/ որտեղ ավելի ապահով էր, արոտն էր լավ:
Իմ տատիկն ու պապկին էլ բարձրացան սար. թոռներին էլ գոնե մի երեք ամսով օդափոխվելու ու էդ կրակի բերանից հեռու պահելու համար հետները տարան: 9 տարեկան էի, երբ առաջին անգամ սար գնացինք: Ճիշտն ասած շատ էի երազում, ընկերներս երբ պատմում էին, կոկոլներում քնելու մասին, նեղվում էի, որ մենք այդ կոկոլից չունենք: 
Մեր սարերը դրախտ էին / մի օր անպայման կանդրադառնամ մանրամասն նկարագրին/: 
Այնտեղ ընտանիքներ կային, որ մի քանի տարի էր սար էին բարձրանում, նրանք արդեն սկսկել էին նաև բաղ ու բաղչա անել: Հրեշ/ Վազգեն/ պապն էլ էր էդ բաղչատերերից, որն իր բաղում սիրուն ղաջերով լոբի, կարտոֆիլ ու գազար էր ցանել: Մենք էլ` երեխաներով, բաղի մոտով անցնելիս, էդ գազարին միշտ «ուրիշ» աչքով էինք նայում ու մի օր էլ որոշեցինք գողնալ: Ես, քույրս ու հորաքրոջս տղան: Ճանապարհի կեսից քույրս հետ դարձավ` հրաժարվելով «գողությունից», ես ու հորաքրոջս տղան գնացինք: Մի քանի գազար փորձեցինք հողից հանել` չստացվեց, գազարը դուրս չեկավ, ձեռքներիս մեջ թողնելով անպետք ու կանաչ ցողունը: Հետո հեռվից նկատելով Հրեշ պապին` փախանք: Պարզվեց, որ հրեշ պապն էլ մեզ էր նկատել ու հաջորդ օրը բողոքում էր պապիկիս.
-Էն աղջիկ էրեխեն էդ դառավ, էն երկու տղերքը գնացին / քանի որ ես էլ էի տղայի նման հագնաված եղել, Հրեշ պապը կարծել էր, թե ես էլ եմ տղա/:
Պապիկս Հրեշ պապին ոչինչ չասաց, բայց մեզ էլ բան չասաց, մտածելով, թե գուցե Հրեշը շփոթել է, չէ որ մենք երկու աղջիկ ու մի տղա էինք:


Բաժինը` ԽՃԱՆԿԱՐ | Դիտումներ` 716 | | Վարկանիշ: 5.0/1
Մեկնաբանություններ` 0
Имя *:
Email *:
Код *:
«  Ապրիլ 2014  »
ԵրկԵրեՉորՀինՈւրբՇաբԿիր
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930
MADE BY HAYK KISEBLYAN 'c' 2024