Իմ մայրը մի կին էր, որի համար դժբախտություն  հասկացությունը ահանսկանալի մնաց ողջ կյքանում: Ամբողջ կյանքում նա իրեն դժբախտ է համարել, այդքանով էլ, իսկապես դժբախտությունը ահավոր ճշտությամբ ապրելուց հեռու մնալով: Նրա համար դժբախտություն էր, և' իսկապես տարգիկանը, և' առավել ևս կոմիկականը. խոտը ուշ դեզելը, թեյի գդալների պակասը, ամանը ջարդվելը, պարանի կորչելը:Բանաստեղծական հոգի էր նա, աշխարհը ողբերգականորեն վերապրող, անհանգիստ, անհագ հոգի, որքան իհարկե զորում էր նրա գեղջկական պարզ, ոչնչով չաղարտված արտաքին էությունը: Ես նրանից ժառանգել եմ չափազանց շատ, այնքան շատ, որ մեծագույն մասով փոխարկվել է ուղիղ հակադրության:
Պարույր Սևակ
|
Main / Blog 
