Հոգիս լալիս է նորից, քեզ կորցնելու ցավից,
Տրոփում է սիրտս...
Ուզում է կարծես դուրս կթռչել տեղից,
Կարոտել է քեզ...
Կարոտել է ժպիտդ մեղմ,
Աչքերդ սև...
Ու կրակոտ հայացքդ խենթ,
Սիրում եմ քեզ:
Սիրում եմ դեռ...
Ու մթնում է հաճախ հոգիս,
Խանդի ամպոտ տեսիլքներից,
Թե չլինի հանկարծ այնպես,
Որ գրավի սիրտդ հանկարծ
Ուրիշ մի կին...
Դառնա տերը մտքիդ, մարմնիդ:
Արբեցնի քեզ ու խենթացնի...
Ու խանդում եմ...
Շնչահեղձ են անում կարծես թե ինձ,
Խանդի դաժան ուրուները,
Ու ճչում է հոգիս, անվերջ ցավից,
Լալիս, տրտմում ու տառապում
Այն մութ մտքից...
Որ հանկարծ....
Սրտիդ կարող է տեր դառնալ
Ուրիշ մի կին...
Հեղինե Մարգարյան
|
Main / Blog 
