Վաղնջական ժամանակներում առյուծը երեք հազար անտառների թագավոր էր:Նա աղվեսին կնության վերցրեց, և շուտով նրանք որդի ունեցան: Արտաքին տեսքով նա լրիվ նման էր առյուծի, բայց ոչ թե առյուծի պես մռնչում, այլ աղվեսավարի հաչում էր: Երբ որդին սկսեց մեծանալ, հայր-առյուծը նրան կանչեց իր մոտ և ասաց. - Որդի՛ս: Դու մարմնով մեծ և ուժեղ ես, բայց քո աղվես մորից արհամարհանքի արժանի ձայն ես ժառանգել: Քո ձայնում հզորություն չկա, և այն չի սազում իմ արքայական ժառանգորդին: Եթե դու աղվեսավարի հաչես, գազանները քեզ հետ հաշվի չեն նստի: Այդ պատճառով էլ ավելի լավ է լռի՛ր և ձայն մի՛ հանիր: Այդ դեպքում ես կկարողանամ հազար անտառ նվիրել Որդին հիշեց առյուծ- հոր խրատը: Բայց մի անգամ այնպես ստացվեց, որ նա խախտեց այդ արգելքը: Մի անգամ շատ գազաններ էին հավաքվել, և առյուծի որդին ցանկացավ ինչ-որ բան ասել: Նա չդիմացավ, մոռացավ հոր խրատն ու աղվեսավարի բարձր հաչաց: Երբ գազանները լսեցին այդպիսի մեծ և ուժեղ գազանի աղվեսավարի բարալիկ ու սուր հաչոցը, նրանք համերաշխ ծիծաղեցին: Այդ ժամանակ հայր-առյուծը որդուն ասաց. - Որդի՛ս, եթե դու կատարեիր իմ խորհուրդն ու լռեիր, դու հազարավոր անտառներ կստանայիր: Բայց դու չկարողացար սանձել քո շատախոսությունը: Դու արժանի չես այդ այդ անտառներին: Առյուծի որդին այդպես էլ հազարավոր անտառներ չստացավ, իսկ մարդիկ այդ ժամանակվանից սկսեցին ասել. «Լռությունը հազար արժե»:
Main / 
