|
Դատավճիռն իրականացրին հայորդիները + 28.08.2012 + Բարվոք է մեզ աստ լինել + 20.07.2011 + Ժամանակների գնհատականը + 15.08.2012 + ՃԵՄԱՐԱՆՆ ՈՒ ՃԵՄԱՐԱՆԱԿԱՆԸ… + 04.10.2013 + Հատում մրցանակ եկեղեցական ակտիվ գործունեության համար + 21.01.2013 + Մոլորակի մարդը + 21.07.2012 + Հուդայի վերջին գիշերը + 25.06.2012 + Կարոտում եմ մանկությունս + 25.07.2013 + Հին նստարանը + 31.08.2013 + Մի աստղ բացակա էր երկնքում + 20.08.2013 +
|
Գլխավոր էջ » 2012 » Օգոստոս » 15
Արդեն մի քանի տասնյակ տարիներ նա աշխատում էր բանտում: Արտաքինից ու անգամ ձայնից չէիր կարող գուշակել, որ կին է: Բուժքույր էր: Երկու կալանավոր Չարենցից էին խոսում: Կինը միջամտեց` ձեռքի ջուրը դնելով սեղանին ու դառնալով դեպի կալանավորները.
-Օ՜ Չարենցը, շատ լավ եմ հիշում Չարենցին, ես այն ժամանակ էլ էի բանտում
աշխատում, երբ այդ տաղանդավոր մարդը վերջին օրերն էր անցակացնում,
լուսահոգին ձեռքերիս վրա ավանդեց հոգին: Տղամարդիկ ոչինչ չասեցին: Նրա դուրս գալուց հետո մեծահասակ կալանավորը դիմեց երիտասարդին. -Իսկ գիտե՞ս ինչ էր ասում նա 30 տարի առաջ: -Ի՞նչ: -Շանը ոտքերիս տակ սատկացրեցին: -Չարենցի՞ն, Չարենցի նման մեծությանը, այդպե՞ս էր ասում: -Այո....
|
|
|
|
|