|
Ուղղակի ցավ էր... + 23.07.2013 + Եթե երիտասարդը մտնում է եկեղեցի և մոմ է վառում, ուրեմն&... + 05.10.2013 + Ձեզնից ով կկամենա առաջին լինել, ձեր ծառան պիտի լինի + 29.12.2013 + Մեկնարկվեց «Ճանաչենք մեր եկեղեցին» ծրագրի երկրորդ փուլը + 05.04.2014 + Դեպի մեծ աշխարհ: Քայլ առաջին… + 30.09.2013 + Տղան, տղամարդն ու ծերունին կամ կորած հավատ + 23.08.2013 + Խոկման արարողություն Բագրատ Սրբազանի քարոզխոսությամբ + 30.06.2013 + Հանդիպում հոգևորականի հետ + 14.04.2014 + Բաց նամակ + 30.07.2013 + Հին նստարանը + 31.08.2013 +
|
Գլխավոր էջ » 2012 » Օգոստոս » 15
Արդեն մի քանի տասնյակ տարիներ նա աշխատում էր բանտում: Արտաքինից ու անգամ ձայնից չէիր կարող գուշակել,  որ կին է: Բուժքույր էր:
Երկու կալանավոր Չարենցից էին խոսում:
Կինը միջամտեց` ձեռքի ջուրը դնելով սեղանին ու դառնալով դեպի կալանավորները.
-Օ՜ Չարենցը, շատ լավ եմ հիշում Չարենցին, ես այն ժամանակ էլ էի բանտում
աշխատում, երբ այդ տաղանդավոր մարդը վերջին օրերն էր անցակացնում,
լուսահոգին ձեռքերիս վրա ավանդեց հոգին:
Տղամարդիկ ոչինչ չասեցին: Նրա դուրս գալուց հետո մեծահասակ կալանավորը դիմեց երիտասարդին.
-Իսկ գիտե՞ս ինչ էր ասում նա 30 տարի առաջ:
-Ի՞նչ:
-Շանը ոտքերիս տակ սատկացրեցին:
-Չարենցի՞ն, Չարենցի նման մեծությանը, այդպե՞ս էր ասում:
-Այո....
|
|
|
|
|
Main / Blog 
