|
Ուշացած նամակ + 03.08.2013 + Մեռելոցներ, որ երբեմն դժգոհության ալիք են բարձրացնում + 26.09.2013 + Ծառայել պարտավոր են բոլորը + 01.06.2014 + Սուրբ Սարգսի տոնին նվիրված միջոցառումներ + 21.01.2013 + Իմ սիրուն հայուհիներ + 23.07.2013 + ԽԱՉՎԵՐԱՑԻ ՄԱՍԻՆ + 14.09.2013 + Դուք որպես հավատացյալ, առաջին հերթին ձեզ որպես հոտի անդ... + 23.08.2013 + «Բանտում էի, եւ ինձ այցի եկաք» + 04.10.2013 + Մոլորակի մարդը + 21.07.2012 + Ուխտագնացություն դեպի Հավուց թառ + 13.07.2014 +
|
Գլխավոր էջ » 2012 » Օգոստոս » 15
Արդեն մի քանի տասնյակ տարիներ նա աշխատում էր բանտում: Արտաքինից ու անգամ ձայնից չէիր կարող գուշակել, որ կին է: Բուժքույր էր: Երկու կալանավոր Չարենցից էին խոսում: Կինը միջամտեց` ձեռքի ջուրը դնելով սեղանին ու դառնալով դեպի կալանավորները.
-Օ՜ Չարենցը, շատ լավ եմ հիշում Չարենցին, ես այն ժամանակ էլ էի բանտում
աշխատում, երբ այդ տաղանդավոր մարդը վերջին օրերն էր անցակացնում,
լուսահոգին ձեռքերիս վրա ավանդեց հոգին: Տղամարդիկ ոչինչ չասեցին: Նրա դուրս գալուց հետո մեծահասակ կալանավորը դիմեց երիտասարդին. -Իսկ գիտե՞ս ինչ էր ասում նա 30 տարի առաջ: -Ի՞նչ: -Շանը ոտքերիս տակ սատկացրեցին: -Չարենցի՞ն, Չարենցի նման մեծությանը, այդպե՞ս էր ասում: -Այո....
|
|
|
|
|