|
Ուրախ եմ, որ ապրում եմ եկեղեցու կողքին + 11.11.2012 + Իմ սիրուն հայուհիներ + 23.07.2013 + Դեպի մեծ աշխարհ: Քայլ առաջին… + 30.09.2013 + Օղի եմ ուզում + 18.08.2013 + Ամեն գիշեր + 20.10.2013 + ԻՆՁ ՀԱՂԹԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ + 31.07.2013 + Կրկնամկրտություն. Հայ առաքելական եկեղեցու դիրքորոշումը + 07.08.2013 + Սուրբ Սարգսի տոնին նվիրված միջոցառումներ + 21.01.2013 + «Ո՛վ ծոյլ, մրջիւնին գնա, անոր ճամբաները տես ու իմաստուն... + 02.08.2013 + Տղան, տղամարդն ու ծերունին կամ կորած հավատ + 23.08.2013 +
|
Գլխավոր էջ » 2012 » Օգոստոս » 15
Արդեն մի քանի տասնյակ տարիներ նա աշխատում էր բանտում: Արտաքինից ու անգամ ձայնից չէիր կարող գուշակել,  որ կին է: Բուժքույր էր:
Երկու կալանավոր Չարենցից էին խոսում:
Կինը միջամտեց` ձեռքի ջուրը դնելով սեղանին ու դառնալով դեպի կալանավորները.
-Օ՜ Չարենցը, շատ լավ եմ հիշում Չարենցին, ես այն ժամանակ էլ էի բանտում
աշխատում, երբ այդ տաղանդավոր մարդը վերջին օրերն էր անցակացնում,
լուսահոգին ձեռքերիս վրա ավանդեց հոգին:
Տղամարդիկ ոչինչ չասեցին: Նրա դուրս գալուց հետո մեծահասակ կալանավորը դիմեց երիտասարդին.
-Իսկ գիտե՞ս ինչ էր ասում նա 30 տարի առաջ:
-Ի՞նչ:
-Շանը ոտքերիս տակ սատկացրեցին:
-Չարենցի՞ն, Չարենցի նման մեծությանը, այդպե՞ս էր ասում:
-Այո....
|
|
|
|
|
Main / Blog 
