|
«Ո՛վ ծոյլ, մրջիւնին գնա, անոր ճամբաները տես ու իմաստուն... + 02.08.2013 + Դեպի մեծ աշխարհ: Քայլ առաջին… + 30.09.2013 + ՀԵՂԻՆԷ + 20.08.2013 + Ինչպես ծնվեց «Անլռելի զանգակատունը» + 19.08.2012 + Հուշեր Վազգեն Վեհափառի մասին + 26.09.2013 + Իմ սիրուն հայուհիներ + 23.07.2013 + Կարոտում եմ մանկությունս + 25.07.2013 + Մեկնարկվեց «Ճանաչենք մեր եկեղեցին» ծրագրի երկրորդ փուլը + 05.04.2014 + Եվ ես ձեզ հետ եմ + 09.07.2012 + ԽԱՉՎԵՐԱՑԻ ՄԱՍԻՆ + 14.09.2013 +
|
Գլխավոր էջ » 2012 » Օգոստոս » 15
Արդեն մի քանի տասնյակ տարիներ նա աշխատում էր բանտում: Արտաքինից ու անգամ ձայնից չէիր կարող գուշակել, որ կին է: Բուժքույր էր: Երկու կալանավոր Չարենցից էին խոսում: Կինը միջամտեց` ձեռքի ջուրը դնելով սեղանին ու դառնալով դեպի կալանավորները.
-Օ՜ Չարենցը, շատ լավ եմ հիշում Չարենցին, ես այն ժամանակ էլ էի բանտում
աշխատում, երբ այդ տաղանդավոր մարդը վերջին օրերն էր անցակացնում,
լուսահոգին ձեռքերիս վրա ավանդեց հոգին: Տղամարդիկ ոչինչ չասեցին: Նրա դուրս գալուց հետո մեծահասակ կալանավորը դիմեց երիտասարդին. -Իսկ գիտե՞ս ինչ էր ասում նա 30 տարի առաջ: -Ի՞նչ: -Շանը ոտքերիս տակ սատկացրեցին: -Չարենցի՞ն, Չարենցի նման մեծությանը, այդպե՞ս էր ասում: -Այո....
|
|
|
|
|