Ես երևի 7 կամ 8 տարեկան էի, երբ առաջին անգամ ինձ հետաքրքրեց այն հարցը, թե մարդը ինչպես է առաջացել, ինչպես հայտնվեց երկրի վրա: Դեռևս կոմունիստական շրջան էր, ու ինձնից տարքով մի քիչ մեծ դպրոցական բաերկամններս բացատրեցին, որ մարդը առաջացել է կապիկից, ես դրան չհավատացի...
Հետո մոտեցա պաիկիս, նույն հուզիչ հարցով' Ինչպես է առաջացել մարդը, իհարկե ասելով, որ արդեն գիտեմ կապիկների մասին, բայց չեմ հավատում:
Պապիկս ինձ բացատրեց, որ մարդը երկիր մոլորակ է եկել այլ մոլորակներից: Այլ մոլորակներում ապրող հանցագործներին պատժելու համար շպրտել են մեր մոլորակ, և մեր մոլարակում այդպես առաջացել է կյանքը:
Ես իհարկե դրան էլ չհավատացի:
Մի օր, երբ հյուր էի ուսուցչուհուս, նրա սենյակի պատին տեսա Մանուկ Հիսուսի նկարը' Հովսեփի ու Մարիամի հետ:
Իմ ներսում մի տարօրինակ բան կատարվեց, ես թեև չգիտեի ում նկարն է, բայց ենթագիտակցորեն հասկանում է, որ շատ եմ սիրում նրան ու ինձ հետաքրքիր է իր մասին ամեն ինչ:
Այնուհետև ամեն օր ուսուցչուհուս հյուր էի գնում այդ նկարը տեսնելու համար / Ասեմ, որ մենք գյուղում էինք ապրում, ու արդեն պատերազմական ժամանակներ էր, կապ չկար քաղաքի հետ, մոտ խանութներ չկային, մի խոսքով ամեն մեկը չէր կարող պատիվ ունենալ, նման նկար ունենալու/ ու անվերջ հարցեր տալիս, ով է Հիսուս, ինչպես ծնվեց ու ինչ եղավ հետո....
Բայց ես ամեն պահ էի զգում Հիսուսի' կենդանի Աստծու ներկայությունն իմ կյանքում:
Ինձնից 16-18 երկար փորձություններով տարիներ պահանջվեցին, մինչև ես գտա ճշմարիտ եկեղեցին, գտա այն վայրը ուր իսկապես հոգիդ հանգիստ է ու ներկա է ճշմարիտ Աստված' դա մեր Առաքելական Սուրբ եկեղեցում էր:
Մարդուն շատ գիտություն ու փորձառություն պետք չէ տեսնելու համար Աստծուն, մենք բոլորս ենթագիտակցորեն զգում ենք նրա ներկայությունը, վստահ ենք նրա գոյության մասին, ուղղակի ինչ որ բան միշտ խանգարում ու շեղում է ճշմարտությունից.....
|
Main / Blog 
