| Ես հաճախ եմ մտաբերում մի դեպք, որը նույնպես տեղի է ունեցել այստեղ` Կալկաթայում: Մի անգամ ինձ մոտ եկավ մի երիտասարդ տղամարդ` ձեռքին մի բաղադրատոմս: Նա շատ հուզված էր: «Իմ միակ երեխան մահանում է, նրան անհապաղ դեղամիջոց է հարկավոր: Հիվանդանոցում ինձ ասացին, որ այդ դեղը հնարավոր է ձեռք բերել միայն արտերկրում»,-ասաց տղամարդը, և նրա ձայնի մեջ հնչեց հուսահատություն:
Մենք նրա հետ զրուցում էինք գթության տան պատշգամբում: Եվ հենց այդ ժամանակ տան կողքով անցնում էր մեր աշխատակիցներից մեկը: Նա դեղորայքներով լի մի զամբյուղ էր տանում: Եվ գիտեք` զամբյուղի ամենավերևում ինչ էր դրված. անհավանական էր, բայց դա հենց այն դեղն էր, որ մահամերձ երեխայի հայրը Հնդկաստանում գտնելու հույս չուներ: Եթե դեղը դրված լիներ զամբյուղի մեջ միգուցե այն չնկատեի: Եթե այդ զամբյուղով մարդն անցներ մի քիչ շուտ կամ մի քիչ ուշ` միգուցե դեղը չտեսնեի: Բայց Աստված իր ողջ քնքշությունն ու հոգատարությունը կենտրոնացրել էր այդ փոքրիկ հիվանդի վրա և դեղորայքով զամբյուղն ուղարկել էր ճիշտ ժամանակին: Աստված ցանկանում էր փրկել երեխային, այդ իսկ պատճառով էլ անհրաժեշտ դեղամիջոցը դրված էր ամենավերևում:
Ես շնորհակալ եմ Աստծուն իր հոգատարության և սիրո համար: Նա սիրում է մեզ: Յուրաքանչյուր երեխա, լինի հարուստ, կամ շատ աղքատ ընտանիքից, նա Արարչի երեխան է: Ինչպես ասվում է Աստծո խոսքում. «Նույնիսկ եթե մայրը մոռանա իր զավակներին, ես չեմ մոռանա քեզ, որովհետև դու իմ ձեռքի գործն ես»: Երբ դուք ձեզ զգում եք միայնակ, անպետք, հիվանդ և մոռացված, ապա հիշե'ք, որ նա սիրում է ձեզ:
|
Main / Blog 
